Zwarte Zaal

49A593BE-A1B6-4129-B5AA-10ACEA09259F.PNG

Mijn voorstel voor de zwarte zaal is met betrekking tot de uitwerking van mijn bachelorproef. Zoals vermeld in mijn 'notes on scenography' voelde het werk waar ik mee bezig was even niet meer relevant, dit omdat mijn vader stierf op 23 Maart. Heel plots. Die dagen erna waren verschrikkelijk. Uitputtend. Pijnlijk. Afmattend. Bevreemdend. Compleet leeg gezogen moest ik me vooruit slepen. Het voelde niet goed om op dat moment verder te doen met het werk waar ik reeds mee gestart was in December. Om die reden heb ik (in samenspraak met mijn docenten en mentoren performance) de keuze gemaakt om van 'nul te beginnen' en nieuw werk te maken.

 

Het is een onderzoek geworden naar een hyper bewustzijn die ik heb ervaren tijdens het proces van het verliezen van een vader, een lichaam zien sterven en het inpakken van al zijn persoonlijke spullen. Het is mogelijk dat de kwaliteit van het werk zit in het feit dat het niet representatief is maar eerder in het leven geplaatst en dat het publiek daar getuige van is.

Voor mij bleef het ook hier belangrijk dat er een voeling was met de wereld buiten de wereld die wordt gecreëerd in de zwarte zaal, tijdens de performance.

Het leven gaat ook gewoon verder en alles passeert als het ware. Ik wil graag op zoek gaan naar hoe ik terug in dat hyper bewustzijn kan komen, dit terwijl de mensen passeren langs de zwarte zaal, buiten of op het terras van het kask café hun leven gewoon leven.

Hieronder kan je een deel lezen uit mijn kunstenaarstekst. In een poging om je mee te nemen naar dat hyper bewustzijn. Dat helemaal in het nu zijn. 

Vandaag – in de ochtend – tussenin

Het is ochtend. Mijn lichaam en geest zijn vermoeid. De vogels helpen me in het nu te blijven. De zon. Enkele wolken. Stilte. De stilte. Wat heerlijk die stilte. In de verte het geluid van donder. Hét beste geluid. Ik voel dat ik leef als het dondert, ik voel die bovennatuurlijke kracht van de natuur als het dondert. Takken waaien, nu en dan harder dan normaal. Het groen. Groene bladeren. De vogels, nog steeds hun ochtendserenade brengend. Mijn vogels. Mijn vrije vogels. Als een zijden sjaal, heel subtiel voel ik de troosteloosheid over me neerdalen, zich om me heel wikkelen. Ik hoor opnieuw de donder. Kan het vandaag gewoon de hele dag door donderen? Ik leef!

 

Vrijdag 6 Mei 2022 – in de ochtend voor 9h00

 

De deur sluit. Gedraaid in het slot. Steek de verlichting aan in de gang. Het galmt. Ik denk aan niks anders dan wat ik ervaar. Mijn stappen op de trappen. Ik hoor mezelf ademen. De geuren van de buren. De één al meer wansmakelijk als de andere, maar ik stoor me er niet aan. Het is daar gewoon. Die gewaarwording. Zonder enig oordeel, zonder enige emotie eraan gekoppeld. Ik stap verder. Bijna beneden en het ochtendlicht komt me tegemoet. Ik nader de deur van het appartementsgebouw en sta nu buiten. De zon brengt warmte. Ik hoor mijn stappen op de stoep en op de straat. Een fietser rijdt voorbij. Ik hoor de trappen. Ik hoor de ketting. Ik hoor de banden over het asfalt. Ik voel de wind van het voorbijrijden. Ik denk aan niks anders dan wat ik ervaar. Dit is het, zo moet het zijn. Dit hoort erbij. Hier begint het. Ik besef dat ik stap maar het lijkt alsof ik net boven de grond zweef. Ondanks niks hier op straat, deze ochtend traag gaat en alles vooruitgaat zit ik in een vacuüm. En hup daar is het. Het gevoel, de ervaring, het zijn. Een hyper bewustzijn omhult me. Het is een staat van ‘zijn’. Gewoon ‘zijn’. Ik nader het punt waar ik een grote baan oversteek. Niks brengt me uit mijn concentratie. De auto’s passeren gewoon. Het is plots niet druk, ondanks ze me met een behoorlijke snelheid voorbijrazen. Fietsers overal, andere voetgangers, maar het hyper bewustzijnsgevoel blijft. Het beslist me hier te houden. In het nu. Ik denk aan niks anders dan dat wat ik ervaar. Hoe ik hier kom? Dat is nu niet van belang. Ik steek de drukke straat over. Fietsers glijden voorbij, stemmen van voorbijgangers doen dat ook. Ik betreed een gebouw. Het gebouw. Ik loop door de glazen gang en deze versterkt mijn vacuüm moment. Door twee deuren. Terug buiten. De buitenlucht. Voetstappen over kleine kiezelsteentjes. De geur van gras. Een kip. Een haan. Ze zijn er. Denken zij ook aan niks anders dan dat wat ze ervaren? De zon. Ze blijft. Ze is er. Al de hele tijd. Ik stap een gang binnen. Loop door. Het begint. Het begint opnieuw hier. 

 

De ruimte is groot en lijkt leeg. Mooi leeg. Overzichtelijk leeg.

 

Hier gaat het verder gaan en beschrijf ik hoe ik eerst in een die meditatieve staat kan kom om dan dat hyper bewustzijn te kunnen ervaren. Wat ik dus live zal proberen op 19 Juni.

IVM HET VOORSTEL :

 

Ik ben op zoek gegaan naar een manier hoe ik het idee van een performance in drie hoofdstukken of drie delen te maken effectief te laten mee bewegen in de ruimte en toch een soort van white box te creëren in de zwarte zaal. De white box omwille van het intiem gegeven. Een ruimte in een ruimte. Net zoals de kamer op de intensive care afdeling. Een ruimte binnen een groter geheel. Of het kleinere kamertje waar mensen een laatste groet mochten komen brengen. Opnieuw een ruimte binnen een andere ruimte.

Mijn voorstel is om het publiek door de nooduitgang Esplanade te laten binnenkomen. De reden daarvoor is omdat er dan een 'closer' contact is tussen het buiten en binnen. Als ze door de gewone hoofdingang van de zaal binnenkomen dan komen ze eerst nog in een gang. Voor het gevoel nog meer te installeren dat je als het ware instant een wereld binnenstapt koos ik voor de esplanade "ingang". Zie op de foto pijl en nummer 1.

Je kan ook omcirkeld nummer 1, 2 en 3 zien staan.

Dit zijn de delen en hoofdstukken van de performance. Elke ruimte die ik creëer dankzij de witte wanden staat gelijk aan een hoofdstuk in de performance en creëert op zijn beurt ook weer een nieuwe ruimte binnen de ruimte. 

IMG_4656.HEIC
IMG_4657.HEIC

Deel 1:

Het publiek komt binnen langs de esplanade nooduitgang en komt in deel 1.

Er staat een pistasch groene Harley Davidson tegen de witte wand in het eerste deel. Met zijn neus naar het raam richting grasplein. Hij staat (bekeken vanuit het publiek) iets meer links gecentreerd. De rechterzijde van de witte wand is voor mezelf om daar eerst te kunnen staan. Mijn 'presence' te mengen met de 'presence' van de Harley.

Als het publiek binnenkomt, dan ben ik nog in de tweede ruimte aanwezig, maar het publiek wacht in ruimte nummer 1. Met hun rug naar de glaspartijen en hun gezicht naar de witte wand. Doordat de wanden niet allemaal dicht zijn kunnen ze min of meer de diepte aanschouwen, maar zien ze nog niet helemaal precies wat er gebeurt in het tweede deel.

Belangrijk hier zijn de stilte versus de geluiden die ik maak.

Deel 2 :

Daar zal het publiek gevraagd worden om te participeren en de laatste hand te leggen aan de installatie die daar is opgebouwd.

Opnieuw zullen de stilte versus de geluiden die worden gemaakt en versus de 'ingesloten' ruimte waarin we ons nu bevinden van belang zijn.

Deel 3 :

Het publiek wordt uitgenodigd om een drankje te nemen.

Eventueel kan men dan de hele zaal nog eens doorlopen alsof de performance in deel 1 en de installatie in deel 2 nu samen één geheel vormen en de tentoonstelling maken als het ware.

Het publiek verlaat de ruimte langs de twee hoofdingangen. Ze passeren de Harley niet mee. Ze verlaten de ruimte en laten de Harley achter samen met de installatie. Ze nemen als het ware afscheid van de hele opstelling laten het letterlijk achter zich, echter kunnen ze wel altijd nog steeds door het raam naar binnen kijken...

 

Extra toelichting bij installatie (deel 2)

De witte wanden zijn ook zo opgebouwd dat de wanden binnen ruimte 2 ook gebruikt kunnen worden om enerzijds foto's te hangen, collages en eventueel video te projecteren. Alsook zal er sound zijn en daarom wou ik ook een soort van 'gesloten' of beter intiemere ruimte creëren. Waarin je dus een wereld, in een wereld binnentreed. Het is de bedoeling dat ondanks de best koude materialen het toch geborgen aanvoelt.

Naomi